Armat - national platforms
Գրանցվել
1

....

2
Գրանցվեք, որպեսզի հնարավորություն ունենաք կատարելու գրառումներ և կիսելու ձեր կարծիքը
Ես ընդունում եմ Պայամններ ֊ ը
Թույլ տվեք իմանալ մի փոքր ավելի ձեր մասին
Կատարված է
Մուտք
Մուտք գործեք, որպեսզի հնարավորություն ունենաք կատարելու գրառումներ և կիսելու ձեր կարծիքը
Մուտք
Մոռացե՞լ եք գաղտնաբառը

կամ միացեք մեզ սոցիալական ցանցի միջոցով

Ուղարկել
Մուտք
Գրանցվել
«Սեհերը»՝  Թուրքական ընդդիմադիր քաղաքական գործիչ Սելահետտին Դեմիրթաշի պատմվածքը
Մշակույթ

«Սեհերը»՝ Թուրքական ընդդիմադիր քաղաքական գործիչ Սելահետտին Դեմիրթաշի պատմվածքը

«Սեհերը» ոչ ծավալուն պատմվածք է, գրված քաղաքական գործիչ, Ժողովրդական կուսակցության անդամ, պատգամավոր, էթնիկական ծագումով զազա (իրանական ժողովուրդ) Սելահետտին Դեմիրթաշի կողմից: Նա դեմոկրատական Թուրքիա կառուցելու և հավասար իրավունքների ու ազատությունների ջաթագովներից մեկն է: 2016 թ. նոյեմբերին Դեմիրթաշին ձերբակալել են Քրդական Բանվորական կուսակցության հետ կապեր ունենալու մեղադրանքով: 2017թ. փետրվարին, նրան մեղավոր են ճանաչում  «թուրքական ազգին վարկաբեկելու» մեջ ու դատապարտում հինգ ամիս ազատազրկման, ինչը, սակայն, չի խանգարում, որ սույն տարվա մայիսի 13-ին հաստատվի նրա թեկնածությունը նախագահի պաշտոնում: 

Հատկանշական է այն, որ Դիարբեքիրի այն բանտի ղեկավարությունը, որտեղ Դեմիրթաշը կրել է պատիժը, արգելել է նրա գրքի հրատարակումը, հիմք ընդունելով այն, որ գիրքը իբր թե պարունակում է «կոդավորված նամակներ»:

Սեհերը տարավ երեխաներին քնելու, նրանց ձեռքերին հնայով նախշեր նկարեց, հագավ հին գուլպաները ձեռնոցների փոխարեն, իսկ հետո Պինարն ու Քադերը գնացին քնելու: Միայն դրանից հետո Սեհերը գնաց քնելու քույրերի հետ միասին: Ուրախությունից ոչ ոք չէր կարողանում քնել, քանի որ վաղն իրենց տոնական առավոտ էր սպասում: Պինարն անդադար մտածում էր իր նոր զգեստի մասին: Առաջին անգամ էին նրան նոր հագուստ գնել: Մինչ այդ ստիպված էր կրել Քադերի հին շորերը: Քադերին, տոնի նախաշեմին նոր կոշիկներ էին գնել: Դա էր պատճառը, որ երկուսն էլ տոնական տրամադրություն ունեին: Մինչև կեսգիշեր վերմակի տակ պահ մտած ծիծաղում էին ու ծիծաղում: Նրանց համար միևնույնն էր, թե ինչ կմտածեր ավագ քույրը: Շատ լավ գիտեին, որ մեծ քույրն իրենց շատ է սիրում ու երկար չի մնա բարկացած: Վերջում գրկախառնվեցին ու քնեցին:

Սեհերը, սակայն շատ մտահոգ էր: Մի քանի օր առաջ համաձայնել էր հանդիպել մեկի հետ: Հայրի անունով տղայի հետ միասին նրանք աշխատում էին սրահում: Նախորդ օրը երկուսն էլ մնացել էին այնտեղ ավելի շատ, քան սովորաբար մնում էին: Երբ դուրս էին գալիս սրահից, Հայրին առաջարկում է նրան հանդիպել: Երկար ժամանակ էր արդեն, որ նրանք զգուշավոր հայացքներով էին փոխանակվում, ինչը դարձել էր բամբասանքի առարկա աշխատանքի վայրում: Նմանատիպ բաներն աննկատ չեն մնում մարդկանցից: Սեհերը  մտածում էր, որ իր ամուսնանալու ժամանակն է արդեն: Նա 22 տարեկան էր և երբեմն վախենում էր, որ տանն է մնալու: Նրա հասակակիցները դեռ 18 տարեկանում էին ամուսնացել  ու արդեն երեխաներ ունեին: Մի քանի անգամ նրան առաջարկել են ամուսնանալ, բայց չի համաձայնել: Նա միայն Հայրիին էր համակրում: Հայրին բարձրահասակ էր, գանգրահեր ու հաստ շուրթերով: Կարելի է ասել, որ նա գեղեցիկ էր: Ութ ամիս է, ինչ աշխատում էին միասին, բայց Հայրին չորս տարի է, ինչ աշխատում էր այդտեղ:

Առավոտյան բոլորի մոտ թեթև անհանգստության զգացում կար: Սեհերի հայրը ՝ Գանին, եղբայրների հետ գնացել էր նամազ անելու: Պինարն ու Քադերը լվացնում էին ձեռքերի վրա չորացած հինան: Այդ տոնական առավոտը նրանք զվարթ էին ու կենսուրախ: Սեհերը սկզբում մաքրեց իր ձեռքերի նկարը, հետո օգնեց քույրերին: Նրանց նուրբ ձեռքերն այնպես էին կարմրել, ասես նուռ լինեին: Հետո Սեհերը համբուրեց քույրերի փոքրիկ ձեռքերը:

Սուլթան մայրիկը խոհանոցում էր: Մինչև տղամարդկանց գալը նախաճաշը պետք է պատրաստ լիներ: Սեհերը գնաց խոհանոց՝ մորն օգնելու, իսկ փոքրիկ չարաճճիները վազեցին սենյակ՝ տոնական շորերը հագնելու: Տոնական սեղանի համար սենյակը դատարկել էին, իսկ իրերը տեղափոխել ուրիշ սենյակ: Բացառությամբ նման տոնական նախաճաշերի, ընտանիքը դեռ երբեք չէր հավաքվել միասին: 

Մզկիթից վերադառնալուն պես, տղամարդիկ շնորհավորում են բոլորի տոնը: Բոլորը, բացի մորից, ինչպես որ կարգն է համբուրում են հոր ձեռքը: Հայրը գրկում ու համբուրում է Պինարին ու Քադերին, իսկ  երեխաները համբուրում են մոր ձեռքն ու պինդ գրկում նրան: Քույրերը նույնպես փոխանակվում են համբույրներով ու գրկում միմյանց: Սեհերը գրկում ու համբուրում է փոքր եղբորը՝ Էնգինին, դրամապանակից հանում որոշ գումար ու շնորհավորում եղբոր տոնը: Էնգինը հատկապես թանկ էր Սեհերի համար: Հաճելի զրույցի բռնվելով, ընտանիքը սկսում է  նախաճաշը: 

Մինչև ճաշն ընտանիքն այցելում է մի քանի հարևանների, ինչից հետո տղամարդիկ գնում են տանից: Երեք ժամից Սեհերը հանդիպելու էր Հայրիի հետ, բայց մորը դեռ ոչ մի բան չէր ասել: Մայրը շատ էր կապնված երեխաների հետ, բայց Սեհերը միշտ հատուկ տեղ է ունեցել նրա սրտում: Սեհերը ոչ միայն նրա դուստրն էր, այլ կյանքի ընկերը. ընկեր, որը չի լքի դժվար պահին ու մարդ, ում կարելի է վստահել: Սեհերի նկատմամբ նա ավելի համբերատար էր, քան մնացած երեխաների: Մի քանի նախազգուշացումներից հետո նա թողնում է Սեհերին դուրս գալ, ոչինչ չի հարցնում, քանզի շատ լավ ճանաչում էր աղջկան, որ գուշակեր,  թե ինչ է կատարվում իրականում:

Հանդիպումը տեղի ունեցավ դատարանի դիմացի սրճարանում: Երբ նա ներս գնաց, Հայրին մենակ նստած էր սեղանի մոտ: Սեհերին տեսնելուն պես, կանգնեց ու սեղմեց նրա ձեռքը:

- Բարի գալուստ: Տոնդ շնորհավոր, - ասեց նա: - Բարով ես եկել:

- Քո տոնը նույնպես շնորհավոր,- պատասխանեց Սեհերը դողացող ձայնով: Հուզմունքից քրտնել էր: Առաջին անգամ էր, որ հանդիպում էր ինչ-որ մեկին ու չգիտեր, թե ինչպես էր անցնելու հանդիպումը: Երկար տարիներ է, ինչ Սեհերի կյանքը սահմանափակվում էր տուն ու աշխատանքի գնալով: Որոշ ժամանակ պահանջվեց, մինչև նա հանգստացավ: Մինչ Սեհերի սիրտը խփում էր, նրանք խոսում էին ոչ կարևոր բաների մասին: Երբ մի քիչ հանգստացավ, խոսեցին երկուսի անցյալի ու ընտանիքների մասին:
Զրուցելիս, Սեհերն ամբոջղովին վստահում էր նրան, ասես  մի քանի տարի էր, ինչ միասին են: Դրանում, իհարկե, Հայրիի դերը չափազանց մեծ էր. նա ուղղակի հմայել էր աղջկան: Վերջիվերջո նա տղամարդ է, հնարավոր չէ, որ փորձ չունենար նման հարցերում: Մի բան պատմելուց, Հայրին միայն Սեհերին էր տեսնում: Երբ գլուխը փոքր-ինչ առաջ թեքեց, Սեհերին հաջողվեց ուսումնասիրել նրա դեմքը: Երկու ժամից նրանք դուրս եկան սրճարանից ու հրաժեշտ տվեցին իրար: Սեհերը ոտքերը չէր զգում, հավանաբար սիրահարվել էր: Տուն հասավ ոտքով: Ողջ ճանապարհին Հայրիից բացի ոչ մեկի ու ոչ մի բանի մասին չէր կարողանում մտածել: Զգում էր, որ Հայրիի մասին մտածելիս այտերը կարմրում են, գլուխն էլ պտտվում է: Այդ գաղտնի ու արգելված հանդիպումը ստիպում էր նրան վախենալ: Եթե հայրը կամ եղբայրը լսեին, հաստատ վատ էր լինելու, դրա համար էլ ինչքան հնարավոր է զգույշ պետք է լիներ, որ ոչ մի բան չնկատեին: Նա նույնսիկ չէր կարող մորը պատմել այդ մասին: Երբ տուն եկավ, տղամարդիկ դեռ չէին վերադարձել: Մայրը հատուկ ոչ մի բան չհարցրեց աղջկան. մի օր աղջիկն ինքը կպատմի:

Պինարն ու Քադերն այնքան էին հոգնել, որ երկուսի պառկելն ու քնելը մեկ եղավ: Սեհերը նույնպես պառկեց, բայց քնելու փոխարեն ժամերով երազում էր Հայրիի մասին: Պատկերացնում էր, որ արդեն հարս է, նրա հարսանիքն է ու թե ինչպես են նրա բոլոր իրերը հասնելու Հայրիի տուն: Այնքան էր ամաչում, որ այտերն այրվում էին: Նույնիսկ չնկատեց, թե ինչպես քնեց:

Հաջորդ առավոտյան ողջ ընտանիքը կրկին հավաքվել էր նախաճաշի սեղանի շուրջ: Սեհերն այնքան էր վախենում, որ ընտանիքը մի բան կիմանա, որ թաքցնում էր դեմքը բոլորից: Բազմոցին երկու հոգի էին նստած, որոնք իրար երես չէին նայում՝ Գանին ու  եղբայրը՝ Հադին: Երեկ գիշեր պատահաբար հանդիպել էին Ադանայի գինետներից մեկում ու ձևացրել, թե իրար չեն ճանաչում: Այդ դեպքերում տղամարդիկ այնպես են իրենց պահում, ասես բան չի պատահել: Նախաճաշին խուսափում էին միմյանցից. մի բառ անգամ չփոխանակեցին, այն դեպքում, երբ Հադին այդ տարի նշանվելու էր, իսկ ամռանն՝ ամուսնանալու:  

Երբ Սեհերը հետո եկավ աշխատանքի, նրա սիրտն անդադար խփում էր.  Հայրին կողքին էր: Ամբողջ օրը հայացքներն իրարից չէին կտրում, իսկ ճաշարանում նստել էին նույն սեղանի շուրջ: Երբ ուրիշ տղամարդկանց էր նայում, չափազանց երջանիկ էր զգում, քանի որ ամենագեղեցիկ ու բարեսիրտ տղամարդը Հայրին էր, ում սիրտն ընտրել էր նրան: Նա չէր ուզում, որ այդ հեքիաթը վերջանա:

Աշխատանքից հետո երկուսով դւորս եկան: Սեհերն ուզում էր հրաժեշտ մաղթել, երբ Հայրին ամաչելով առաջարկեց.

- Ընկերներս մեքենայով են գալու, եթե ուզում ես, քեզ մինչև տուն կհասցնենք:

- Նեղություն մի կրեք:

- Ինչ ես ասում: Միևնույնն է այդ կողմով ենք գնալու:

- Լավ, բայց փողոցի սկիզբը դեռ չհասած կանգնեք: Այդքանն էլ բավարար կլինի, - համաձայնեց Սեհերը:

Երբ նրանք նստան մեքենա, Հայրին ծանոթացրեց նրան ընկերների հետ: Բոլորը շշուքով էին խոսում նրա հետ, ով վարում էր մեքենան: Հայրին մեքենայում մի տեսակ ուրիշ էր.  ոչ ճանապարհն էր ցույց տվել, ոչ էլ Սեհերի հետ էր խոսում: Երբ մայրուղին անցան, արդեն մթնել էր: Սեհերն անհանգիստ ասեց.

- Սխալ եք գնացել, ես Շաքիրփաշ թաղամասում եմ ապրում:

- Մի մտածի: Մի քիչ կզբոսնենք, թարմ օդ կշնչենք ու քեզ տուն կտանենք:

- Լավ, բայց շատ չուշանանաք: Ինձ տանը սպասում են, - հուզված պատասխանեց Սեհերը:

Մի որոշ ժամանակ անց մեքենան հասավ անտառի արահետը: Սեհերի սիրտը սկսկեց անասելի ձևով խփել: Մի փոքր անտառ մտնելուց հետո, մեքենան կանգ առավ:

- Դուրս արի մի փոքր թարմանանք, անտառում օդն անզուգական է, - ասեց Հայրին, Սեհերի ձեռքից բռնելով:

- Ոչ, չեմ ուզում մեքենայից դուրս գալ: Ինձ հարկավոր է անհապաղ տուն գնալ, - խնդրեց Սեհերը:

Իսկ ինչու՞ ես մեքենան նստել, եթե չես ուզում դուրս գալ, գրողը տանի, - հանկարծ բղավեց Հայրին:

Սեհերը չէր հասկանում, թե ով է բղավում՝ Հայրին, թե ուրիշ մեկը: Դա չէր կարող Հայրիի ձայնը լինել: Նա ականջներին չէր հավատում: Մնացածը դուրս եկան մեքենայից ու մոտեցան նրան: Մեկն իրանից էր գրկել, մյուսը ՝ մազերն էր շոյում: Հայրիի օգնությամբ նրան գետնին գցեցին՝ ոտքերից ու ձեռքերից ամուր բռնելով: Նա ուզում էր բղավել, բայց ասես ձայնազուրկ լիներ: Աշխարհը կանգ էր առել, ամեն ինչ կանգ էր  առել, միայն Հայրին էր շարժվում:

Երբ Սեհերն արթնացավ, հասկացավ, որ պառկած է մայթեզրին: Նրան թվում էր, թե քնած է. փորձում էր արթնանալ, բայց չէր կարողանում: «Հավանաբար, ինձ մեքենա է հարվածել,- մտածում էր նա: - Չէր կարող այդպիսի բան լինել, այն մղձավանջը, որ տեսել եմ, իրական չէ: Երբ մեքենան հարվածել է, գիտակցությունս կորցրել եմ ու մղձավանջ տեսել»: Այսպես էր Սեհերը փորձում ինքն իրեն համոզել: Փողոցում լռություն էր տիրում: Նա հասկացավ, որ ինչ-որ լքված վայրում է: Սեհերը վեր կացավ ու քայլեց դեպի այն կողմը, որտեղից լսվում էր մեքենաների ձայնը: Երբ խճուղի դուրս եկավ, հասկացավ, թե որտեղ է: Տունն այնքան էլ հեռու չէր: Նա քայլերն արագացրեց ու փորձում էր ոչ մի բանի մասին չմտածել: 

Դուռը մայրը բացեց ու Սեհերին տեսնելով բղավեց.

- Ի՞նչ է պատահել, աղջիկս:

Սեհերը ծպտուն չէր կարող հանել. ձայնը կորել էր:

Տղամարդիկ դեռ տուն չէին եկել: Վաղ առավոտից գնացել էին գյուղատնտեսական շուկա ՝ բանջարեղեն վաճառելու, ու ուշ երեկոյան էին միայն վերադառնալու: Մայրը Սեհերին տարավ լողասենյակ: Պինարն ու Քադերը վախեցած հայացքներով նայում էին քրոջը: Մայրը, հագուստը հանելով, արյուն ու կապտուկներ նկատեց ու չկարողացավ արցունքները զսպել: Գլուխը դստեր մազերում թաքցնելով, լացում էր առանց մի վայրկյան իսկ կանգ առնելու: Արցունքները խառնվել էին տաք ջրի հետ: Սուլթանը լողացրեց դստերը, սանրեց մազերն ու կրկին լողացրեց: Սեհերը վերջապես ուշքի եկավ ու առաջին ձայնը, որ հանեց, դա աղեկտուր լացն էր: Մայրը գրկեց դստերն ու գրկախառնված լացում էին. լացում էին այն ամենի համար, ինչ եղել է, ու լինելու է…

Երբ Սեհերը չորացավ, մայրը գիշերազգեստը հագցրեց, պառկեցրեց ու վերմակով ծածկեց նրան: Դեռ երկար կողքին նստած մազերն էր շոյում ու աղոթքներ կարդում: Պինարն ու Քադերն անկյունում պահ մտած հետևում էին: Շուտով Սեհերը քնեց: Քնեց մանկան քնով, որին մայրը օրորում է ձեռքերի մեջ: Դեմքին, սակայն, դրոշմվել էր հոգնածությունը: Մայրը աղջիկների հետ զգուշությամբ դուրս եկավ սենյակից, անձայն փակելով դուռը:

Ավելի ուշ դուռը թակեցին: Տղամարդիկ էին: Հարևանները լուր էին տարածել, որ Սեհերին արնաշաղախ վիճակում տեսել են դրսում ու տանից գոռոցներ են լսել: Այդ էր պատճառը, որ տղամարդիկ սարսափահար վերադարձել էին տուն ավելի շուտ:

- Ի՞նչ է պատահել Սեհերին,- հարցրեց հայրը:

- Հիմա ամեն ինչ լավ է, քնած է,- պատասխանեց մայրը:

- Բայց ի՞նչ էր եղել:

- Ինչ եղել եղել է , - պատասխանեց Սուլթան մայրիկը:

Հայրն ու Հադին հանկարծակի վեր կացան: Միայն Էնգինը չէր հասկանում, թե ինչ է կատարվում: Գանին ասեց Հադիին, որ կանչեն բոլոր բարեկամ տղամարդկանց:

- Թո՛ղ հենց հիմա գան:

Սուլթանն աղաչում էր.

- Թո՛ղ ոչ ոք չգա հիմա :

- Այս ամենը լավ չի վերջանալու, - ասեց հայրն ու ավելացրեց,- մեռնելուց բացի ուրիշ ելք չկա:

Սուլթան մայրիկը փակել էր ամուսնու ճանապարհը:

- Իմ աղջիկն անմեղ է, ձեռք ՛մի տուր նրան, - աղաչում էր նա, բայց հոր վրա դա չէր ազդում:

Որոշ ժամանակ անց եկան բարեկամները: Բոլոր տղամարդիկ փակվել էին սենյակում, ու երկար ինչ-որ բան էին քննարկում: Սուլթան մայրիկը մի քայլ անգամ չէր գնում Սեհերից, լուռ նստել էր կողքին, համբուրում էր մազերն ու լացում: Մի փոքր ուշ տղամարդիկ լուռ լքեցին տունը: Սենյակ մտավ Հադին:

- Մամ, դուրս արի սենյակից:

- Չեմ գնալու, որդիս: Աղջկաս չեմ թողնելու տանեք: Ուր տանեք, ես ել եմ գալու,- ընդդիմացավ մայրը:

- Դու մեր միջև մի՛ կանգնիր: Սա քեզ չի վերաբերում: Սա պատվի հարց է, մեր պատվի հարցն է,- ասեց Հադին:

- Թող գրողի ծոցը գնա ձեր պատիվը: - բղավեց Սուլթանը: - Իմ աղջիկն անմեղ է, հեռու մնացեք նրանից:

Սեհերն ուր որ է կարթնանար: Բացեց աչքերն ու հայացքով հանդիպեց եղբոր հայացքին: Նրա աչքերն արցունքոտ էին, բայց դեմքի արտահայտությունը շարունակում էր մնալ խիստ: Սեհերն ամեն բան հասկացավ, վեր կացավ անկողնուց ու դանդաղ քայլերով գնաց հագնվելու: Երբ եկավ, խնդրեց եղբորը թույլ տալ մորը հրաժեշտ ասել: Սեհերն ամուր գրկել էր մորը. բան չէին կարողանում ասել, անդադար լացում էին: Պինարն ու Քադերը վախեցել էին ու նույնպես լացում էին: Սեհերը մի քանի անգամ գրկեց նրանց ու համբուրեց:

- Մի՛ մոռացեք ձեր ավագ քրոջը, լավ, - խնդրեց նա:

Քույրերը հասկացել էին, որ վատ բան է պատահել ու չէին ոզում քրոջը թողնել, սակայն հայրը բղավեց.

- Դուրս արի փողոց, ժամանակն է:

Մայրը պահել էր աղջկան իր թիկունքում:

- Սկզբում ինձ սպանեք, - հորդորում էր նա:

Ամուսինը դեմքին մի հարվածով նրան գետնին տապալեց:

- Մի՛ խառնվիր, - գոչեցին բոլոր կողմերից:

Սուլթանը գետնին պառկած, ամուսնու ոտքերը գրկած համոզում էր նրան հետ կանգնել, սակայն՝ ապարդյուն: Առանց Սեհերին նայելու, նա լուռ ցույց տվեց դեպի դուռը: Սեհերը, գլուխը խոնարհած, դուրս եկավ: Փողոցում, նստեցին մեքենան, որը նրանց էր սպասում: Հարևանները, վարագույրները կիսաբաց, հետևում էին, թե ինչպես են Սեհերին տանում: Ճանապարհին ոչ ոքի չտեսան: Սեհերը նստած էր հետևում, Էնգինի ձեռքից պինդ բռնած: Էնգինն ուզում էր գրկել քրոջը, բայց հորից վախը պահում էր նրան:

Կանգնեցին քաղաքից դուրս, ինչ-որ ամայի վայրում: Սեհերն առաջինը դուրս եկավ մեքենայից ու սպասում էր մնացածին: Նրա գեղեցիկ, պարզ դեմքը լուսավորված էր լուսնի լույսով: Նրանք գնացին. դիմացից հայրը, հետևից ՝ Սեհերը,  Սեհերից հետո՝ Հադին, իսկ ամենավերջում ՝ Էնգինը: Շուրջբոլորը լռություն էր տիրում. միայն Ադանայի  սառած հողն էր խրթխրթում ոտքերի տակ: Հայրը կանգ առավ, ու նրա հետևից բոլորը կանգ առան: Հանեց ատրճանակն ու տալիս էր Էնգինին: Սեհերն առաջին անգամ կորցրեց համբերությունը. 

- Հայր իմ, դու արա դա: Մի՛ ստիպիր Էնգինին, նա դեռ երեխա է, չի դիմանա բանտում, - խնդրում էր Սեհերը:

Հայրն արցունքները մի կերպ զսպելով, ասեց.

- Վերցրու, տղաս ու վերջ տուր այս ամենին:

Էնգինն ատրճանակը վերցրեց հոր ձեռքից: Նրա ձեռքերը դողում էին:

- Ծնկաչոք կանգնի՛ր, - հրամայեց Հադին քրոջը որքան հնարավոր է խիստ ձայնով ու զգացմունքները թաքցնելով;

- Հա՛յր, թույլ տուր ձեռքդ համբուրեմ,- ասեց Սեհերը տանջված ձայնով:

Մի ձեռքը աղջկան ձգած, մյուսով փորձում էր մաքրել արցունքները:

- Օրհնում եմ քեզ, աղջիկս, - մի կերպ արտաբերեց հայրը:

Հետո գրկեց եղբորը՝ Հադիին, խնդրեց նրա օրհնանքը, բայց վերջինս անշարժ կանգնած էր: Վերջինը համբուրեց Էնգինին, ով իջեցրեց ատրճանակն ու ամուր գրկեց քրոջը: Սեհերը ծնկի եկավ: Էնգինը հանեց ատրճանակը, լիցքավորեց այն: Ձեռքերը  դեռ դողում էին:

- Քո զոհն եմ դառնալու: Ոչ մեկից ու ոչ մի բանից մի՛ վախեցիր, իսկ բանտում առողջությանդ հետևիր, - ասեց Սեհերը որպես հրաժեշտի խոսք:

Էնգինն աչքերը փակած բղավեց «Սեհեե՜ր, քույր իմ»  ու կրակեց: Կրակոցի ձայնից օդ բարձրացան հեռավոր բարդիներին նստած  ագռավները: Սեհերն ընկավ ու նրա տաք արյունը հոսեց Չուկուրովի (Ադանայի շրջան) սառած հողին:

Գիշերային անտառում երեք տղամարդ խլեցին Սեհերի երազանքները:

Ուշ գիշերին ևս երեք տղամարդ այս ամայի վայրում խլեցին Սեհերի կյանքը:

Մեկնաբանություններ

Ի՞նչ կարդալ հետո