Armat - national platform
Գրանցվել
1

....

2
Գրանցվեք, որպեսզի հնարավորություն ունենաք կատարելու գրառումներ և կիսելու ձեր կարծիքը
Ես ընդունում եմ Պայամններ ֊ ը
Թույլ տվեք իմանալ մի փոքր ավելի ձեր մասին
Կատարված է
Մուտք
Մուտք գործեք, որպեսզի հնարավորություն ունենաք կատարելու գրառումներ և կիսելու ձեր կարծիքը
Մուտք
Մոռացե՞լ եք գաղտնաբառը

կամ միացեք մեզ սոցիալական ցանցի միջոցով

Ուղարկել
Մուտք
Գրանցվել
ՆՈՒԲԱՐ ՕԶԱՆՅԱՆ. ՀԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆՆ ԱՐԵՎՄՏՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԼԵՌՆԵՐՈՒՄ

ՆՈՒԲԱՐ ՕԶԱՆՅԱՆ. ՀԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆՆ ԱՐԵՎՄՏՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԼԵՌՆԵՐՈՒՄ

Փաստերից մեկը, որով հայ ազգն անկասկած հպարտանում է, 19-րդ դարի վերջին ազգային-ազատագրական շարժման հերոսներն են, ովքեր պայքարել են թուրք սուլթանների դեմ ` հանուն հայերի իրավունքների և ազատության, հանուն Արևմտյան Հայաստանի ազատագրման: Աղբյուր Սերոբի, Գևորգ Չաուշի, Անդրանիկ Օզանյանի և այլ հեղափոխականների անունները հավերժ ոսկե տառերով գրված են Հայաստանի պատմության մեջ:

Բայց քչերը գիտեն, որ նույնիսկ ցեղասպանությունից հետո Արևմտյան Հայաստանի լեռներում մնացին հերոս հայեր, ովքեր մղում էին նույն հեղափոխական պայքարը ՝ փաստացի դառնալով վերոհիշյալ ազգային ազատագրողների հետնորդները:

Նրանցից մեկը Նուբար Օզանյանն էր ՝ տաղանդավոր մարտիկ և հեղափոխական հրամանատար, որն իր ամբողջ կյանքը նվիրել է Թուրքիայի կառավարության դեմ պայքարին: Տասնչորս տարեկանից զենքը ձեռքին նա պայքարում էր հետապնդումների ենթարկված հայ ժողովրդի և տարածաշրջանի այլ ժողովուրդների ազգային իրավունքների համար: Նուբարը կռվել է ինչպես բուն Թուրքիայում, այնպես էլ Սիրիայում և Լիբանանում: Երբ սկսվեց Արցախյան շարժումը, նա իր պարտքը համարեց գալ Հայաստան և կռվել իր ժողովրդի թշնամիների դեմ: Արցախում նա պատրաստում էր 14-16 տարեկան երիտասարդ մարտիկների ՝ սովորեցնելով զենքի գործածություն և ռազմական մարտավարություն, այնուհետև պատրաստված մարտիկներով պաշտպանել է Քարվաճառի սահմանները (Վարդենիսի մոտ գտնվող Օմարի լեռնաշղթայում): Մասնակցելով տարածաշրջանի ազգային-ազատագրական բոլոր շարժումներին՝ ռազմական գործողությունների ընթացքում նա զբաղեցրել է ղեկավար դիրքեր՝ իր փորձով և գիտելիքներով կիսվելով մարտիկների հետ և դառնալով նրանց համար հուսալի ընկեր:

Նուբար Օզանյանը (իսկական անունը Ֆերմուն Չիրակ) ծնվել է 1956 թ. Յոզղատ քաղաքում (կենտրոնական Թուրքիա)՝ հայ աղքատ ընտանիքում: Վաղ տարիքից նա մեծացել է առանց մոր, ով մահացել էր մինչ նրա չափահաս դառնալը: Սովորել է Կարագոզյանի տարրական հայկական դպրոցում: Կրթություն ստանալուց հետո նա սկսում է հետաքրքրվել հեղափոխական գաղափարներով և միանում Թուրքիայի կոմունիստական ​​կուսակցության (ԹԿԿ/ՄԼ) շարքերին, որն իրենից իրականում ներկայացնում է ապստամբական շարժում և ղեկավարում է Թուրքիայի կառավարության դեմ զինված պայքարը:

Իր կյանքի ընթացքում այս կազմակերպության շրջանակներում այս համարձակ հայը կռվել է Թուրքիայի, Սիրիայի, Արցախի լեռներում ՝ պաշտպանելով տեղի բնակչությանը Թուրքիայի ոտնձգություններից ճիշտ այնպես, ինչպես դա անում էին իրենց ժամանակ հայ ֆիդայիները:

Այս տարիների ընթացքում քիչ բան է փոխվել: Միայն թե թերուս քրդական ցեղերը, որոնց թուրքական իշխանություններն օգտագործում էին «քրիստոնյաների դեմ սուրբ պատերազմ» կարգախոսի ներքո հայ բնակչությանը բնաջնջելու համար, ի վերջո, իրենք դարձան ճնշված ժողովուրդ Թուրքիայում, որի արյունը չի դադարում թափվել մինչ օրս: Եվ այժմ «Հայկական հարցին» ավելացել է նաև «Քրդական հարցը», որը միավորել է այս երկու ժողովուրդներին` իրենց իրավունքների և անվտանգ բնակավայրի համար ընդհանուր թշնամու դեմ պայքարում:

Նուբար Օզանյանը զբաղվում էր նաև հետազոտական ​​գործունեությամբ: Նա գիտեր հայերեն, թուրքերեն, քրդերեն և նույնիսկ ռուսերեն էր սովորել իր աշխատանքի համար: Նրա ամենամեծ ձգտումներից էր իր ռազմական փորձը և գիտելիքները պահպանելն ու գալիք սերունդներին փոխանցելը: Դա անելու համար նա շատ էր կարդում, զբաղվում էր տարբեր փաստաթղթերի և ստեղծագործությունների թարգմանությամբ, հատկապես նրանց, որոնք կարող էին նպաստել հեղափոխական շարժման զարգացմանը:

Նուբար Օզանյանը մահացավ 2017 թ. օգոստոսի 14-ին Սիրիայում «Իսլամական պետություն» կազմակերպության ահաբեկիչների դեմ պայքարում: Նա ապրեց ընդամենը 61 տարի, որոնց մեծ մասն անցկացրեց մարտում:

Նուբարը եղավ ոչ միայն տաղանդավոր մարտիկ, այլ դարձավ հրամանատար, ով բարձր հեղինակություն էր աշխարհի տարբեր երկրների բոլոր գաղափարակից ընկերների շրջանում: Հետաքրքիր փաստ է, բայց, չնայած նրա կոմունիստ լինելուն, հայկական եկեղեցում տեղի ունեցավ հիշատակի և ոգեկոչման արարողություն, որի ժամանակ հայ քահանան ասաց. «Նուբար Օզանյանի, Անդրանիկ Օզանյանի, Գևորգ Չաուշի, Սերոբ Աղբյուրի նման նահատակների, նրանց թափած արյան շնորհիվ է, որ մենք ունենք ազատ և անկախ հայրենիք: Նրանց շնորհիվ մենք ունենք հայկական դպրոցներ և համալսարաններ: Նրանք ոչինչ չեն ափսոսացել՝ հանուն իրենց հայրենիքի ազատագրման»:

Ըստ իր մարտական ​​ընկերների՝ Նուբարը շատ էր ուզում «արմատ գցել» Հայաստանում: 1994 թ., երբ նա եկել էր Հայաստան` մասնակցելու Արցախյան պատերազմին, Երևանում նա հանդիպել է Նազիկ Թուլակյանին, ով ուներ ութ տարեկան որդի` Խաչիկը, ով Նուբարի մասին հետևյալ կերպ է արտահայտվում.«Նա իմ հայրը չէր, բայց ավելի հարազատ էր, քան իմ իսկ հայրը: Մենք իրար շատ էինք սիրում: Նա ինձ համար ոչ միայն հայր էր, այլ նաև ուսուցիչ, ումից ես միշտ օրինակ եմ վերցրել»: Հատկանշական է, որ Նուբար Օզանյանը երկար ժամանակ փորձում էր ստանալ ՀՀ քաղաքացիություն, բայց դա նրան չհաջողվեց:

Նրա մահից երկու տարի անց ՝ 2019 թ., Հայոց ցեղասպանության 104-րդ տարելիցին ստեղծվեց «Նահատակ Նուպար Օզանեան Գումարտակը», որը Սիրիայում պայքարում է «թուրքական ֆաշիզմի դեմ»: Գումարտակի հիմնական նպատակը Սիրիայում մնացած հայերին, նրանց ինքնությունը, մշակույթը, լեզուն, դավանանքը թուրքական պետության հարձակումից պաշտպանելն է:

«Ինչո՞ւ որոշեցիք ձեր գումարտակն անվանել Նուբար Օզանյանի անունով» հարցին գումարտակի անդամները պատասխանում են`

«Երբ ընկեր Նուբար Օզանյանը եկել էր կռվելու Ռոջավա (սիրիական Քուրդիստան, հեղ.), նա տեսավ, որ այս հողերում կան հայեր, այդ թվում արաբացված և քուրդ հայեր: Նա հասկացավ, որ մենք բոլորս պետք է համախմբվենք ԴԱԵՇ-ի դեմ պայքարում (Իսլամական պետություն, հեղ.) և ոգեշնչվեց այս գաղափարով: Գումարտակի ստեղծման գաղափարը պատկանում է ընկեր Նուբար Օզանյանին»: (Առնոս)

«Նահատակ Նուբար Օզանյանը զորավար էր, ով զոհաբերեց իրեն իր ժողովրդին: Նա իրեն զոհաբերեց հանուն մեր ժողովրդի: Մենք կազմավորել ենք մեր գումարտակը, որպեսզի շարունակենք նրա պայքարը»: (Մասիս)

«Նահատակ Նուբար Օզանյանն անմահացավ թշնամու դեմ պայքարում: Հայ հրամանատար Նուբար Օզանյանն իրեն զոհաբերեց հանուն ճշմարտության, հանուն հավասարության և արդարության: Մենք պատիվ ունենք մեր գումարտակը կոչել նրա անունով»: (Պողոս)

Լուսանկարը Նահատակ Նուպար Օզանեան Գումարտակի ռազմական արարողությունից, լուսանկարներում պատկերված են ժողովուրդների իրավունքների և ազատությունների համար թուրքական բռնության դեմ պայքարողները:  

Նուբար Օզանյանի մահը կորստաբեր եղավ նրա հետևորդներից շատերի համար: Սգում էին քրդերը, հայերը, արաբները և համախոհ թուրքերը: Ինչպես գրում են ԹԿԿ/ՄԼ կուսակցության պաշտոնական կայքում`

«Իր վրա վերցնելով ցեղասպանության ենթարկված և ճնշված հայ ժողովրդի ցավը` նա բարձրացավ Արարատ լեռան գագաթը`  հեղափոխական պայքար մղելով (...): Նա հեղափոխական փոթորիկ էր, որ Արարատի լեռան գագաթից տարածվեց դեպի Պաղեստին, Դերսիմ, Հայաստան և Ռոջավա»:

Տեսանյութում` Նուբար Օզանյանի հուղարկավորությունը

Մեկնաբանություններ

Ի՞նչ կարդալ հետո