Armat - national platforms
Գրանցվել
1

....

2
Գրանցվեք, որպեսզի հնարավորություն ունենաք կատարելու գրառումներ և կիսելու ձեր կարծիքը
Ես ընդունում եմ Պայամններ ֊ ը
Թույլ տվեք իմանալ մի փոքր ավելի ձեր մասին
Կատարված է
Մուտք
Մուտք գործեք, որպեսզի հնարավորություն ունենաք կատարելու գրառումներ և կիսելու ձեր կարծիքը
Մուտք
Մոռացե՞լ եք գաղտնաբառը

կամ միացեք մեզ սոցիալական ցանցի միջոցով

Ուղարկել
Մուտք
Գրանցվել
Հարավային Կորեայից դեպի Իրան, Իրանից՝ Թուրքիա. կորեուհի Զեյնաբի կյանքի պատմություն

Հարավային Կորեայից դեպի Իրան, Իրանից՝ Թուրքիա. կորեուհի Զեյնաբի կյանքի պատմություն

Մերսինում ապրում են մեծ թվով եկվորներ, այդ թվում նաև Հարավային Կորեայից: Այսօր ձեզ մի կնոջ արկածների մասին կպատմենք, ով Հարավային Կորեայից մեկնել է Իրան, Իրանից՝ Թուրքիա և վերջապես հաստատվել Մերսինում: Նա իրեն կոչում է կորեուհի Զեյնաբ:  

Իրականում Զեյնաբի հետ շատ պատահական եմ ծանոթացել: Ես աշխատում էի գրքերի խանութում, երբ նա դստեր հետ մոտեցավ ինձ: Քանի որ Մերսինում առաջին անգամ էի կորեացիների տեսնում, նրանց հետ ծանոթանալու ու զրուցելու ցանկությունս շատ մեծ էր: Հեռախոսահամարներով փոխանակվեցինք ու սկսեցինք հաճախ հանդիպել:

Նրա կյանքը ՝ Կորեայից մինչև Իրան, Իրանից մինչև Թուրքիա, ինձ շատ հետաքրքրեց, և ես որոշեցի ձեզ պատմել այդ ուժեղ աղջկա մասին, ում սիրտը սիրով լի է աշխարհի ու մարդկանց հանդեպ:

Ինչպիսի՞ ն էր կյանքդ Կորեայում

Ես սովորական կյանքով էի ապրում: Ապրում էի ծնողներիս հետ, որոնք ինձ քրիստոնեական դաստիարակություն են տվել: Քրիստոնյաների մեջ եմ ապրել, սակայն երբեք իմ հավատքն այնքան ուժեղ չի եղել, ինչպես նրանցը, ինչն ինձ շատ էր անհանգստացնում: Ես ունեի շատ լավ ընկերներ, որոնց հետ հրաշալի ժամանակ էի անցկացնում , բայց նրանց կողքին ինձ միշտ փոքր էի զգում:  Աստծուն հարցնում էի, թե ինչու եմ ծնվել փոքրիկ Հարավային Կորեայում, երբ աշխարհն այդքան մեծ է և ինչու Աստված ինձ գեղեցկությամբ չի օժտել: Անընդհատ հարցնում էի, բայց պատասխաններ չէի կարողանում գտնել: Հենց այդ շրջանում էր, որ սկսկեցի աշխարհի ու կանանց մասին գրքեր կարդալ:

Հայրս լավ մարդ էր, բայց երբեմն նա ինձ երկերեսանի էր թվում: Օրինակ, նա գնում էր եկեղեցի, աղոթում այնտեղ, սակայն տանը շատ դաժան էր մեր հանդեպ, հատկապես եղբայրներիս: Այդ պատճառով է, որ սկսկեցի ատել չափահաս տղամարդկանց: Չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչու են տղամարդիկ այդքան ճնշում գործադրում կանանց վրա:

Ի՞նչ խնդիրների են բախվում կանայք Հարավային Կորեայում

Արդեն տաս տարի է Կորեայում չեմ եղել, դրա համար այն ինչ կասեմ տաս տարվա վաղեմություն ունի: Կորեայի բնակիչների մոտ քսան տոկոսը բուդդիստներ են, այդքանն էլ՝ քրիստոնյաներ: Բուդդիստները հավատում են, որ ծնողների մահվանից հետո նրանց հոգիները վերադառնում են երեխաների մոտ: Այդ իսկ պատճառով, մահվան տարելիցի օրը երեխաները պատրաստում են իրենց ծնողների սիրելի ճաշատեսակները: Երբ սեղանը պատրաստ է լինում, միայն տղամարդիկ կարող են գտնվել ներսում, իսկ  աղջիկները պետք է սպասեն դրսում: Դրա համար մեծերը միշտ մտածում են, թե ով է իրենց մահից հետո իրենց համար սեղան գցելու, հետևաբար աշխատում են անպայման տղա երեխա ունենալ: Ընտանիքում տղաների հանդեպ շատ ուշադիր են ու հոգատար, և եթե միայն աղջիկներ են ծնվում, դա մեծ վիշտ է այդ ընտանիքի համար:

Ի՞նչ աշխատանք ունեիր այնտեղ

Մանկավարժի կրթություն եմ ստացել ու տասներկու տարի դպրոցում դասավանդել: Երբ դեռահաս էի, միշտ մի բան ինձ ճնշում էր: Սակայն երբ ընդունեցի ինձ այնպիսին, ինչպիսին կամ, ներքին հանգստություն զգացի ու սկսկեցի հանդիպումներ անցկացնել խնդիրներ ունեցող դեռահասների հետ ՝ նրանց օգնելու համար: Միասին ճանապարհորդում էինք աշխարհի ոչ այնքան հարուստ երկրներով, և այդ ամենն օգնում էր նրանց կյանքին այլ աչքերով նայել: Ճանապարհորդություններից հետո դեռահասները ցանկություն էին հայտնում անգլերեն սովորել, կրթություն ստանալ ու համալսարան հաճախել:

Ինչպե՞ս պատահեց, որ որոշեցիր Իրան մեկնել

Մի անգամ, երբ  մտածում էի, թե որ երկիր գնամ, բացեցի Ղուրանը: Ուշադրությունս գրավեց Կրոշ անունով մարգարեներից մեկը: Հետո միայն իմացա, որ նա Իրանի թագավորներից է եղել: Սկսեցի հետաքրքրվել, թե ինչ երկիր է , ինչ մարդիկ են այնտեղ ապրում: Պարզեցի, որ Իրանը  բավականին փակ համակարգով մուսուլմանական երկիր է, ու այդ պատճառով այն այցելելու ցանկությունս ավելի աճեց: Այդ ժամանակ երեսուն տարեկան էի, ու մտածում էի Աստված ստեղծել է այս հրաշալի աշխարհը, որ մենք կարողանանք ճանապարհորդել ու տեսնել այն ամենն ինչ նա արարել է:

Մայրս դեմ էր իմ Իրան գնալուն: Ասում էր, թե դա վտանգավոր քաղաք է ու ես այնտեղ անելու բան չունեմ: Մորս իսլամի մասին մի ֆիլմ ցույց տվեցի, որը պատմում էր Իրանում ապրող երկու եղբայրների մասին: Նա շատ էր տպավորվել այդ ֆիլմից: Ասեց, եթե այդ երկիրն իրոք այդքան սիրուն է, ինչպես ֆիլմում, իսկ մարդիկ այդքան բարի՝ ուրեմն կարող եմ գնալ:

Սոցիալական ցանցերում թեհրանցի մի ուսանողի հետ ծանոթացա ու հարցրեցի, թե ինչ է հարկավոր անել Իրանում մնալու համար: Նա առաջարկեց ինձ դիմել համալսարանին ու խնդրել, որ ինձ սովորելու հնարավորություն տան: Այդպես էլ արեցի ու սովորելու թույլտվություն ստացա:

Պատմիր Իրանում արկածներիդ մասին

Իրանն ինձ համար դարձել էր երազանք: Հիմա եմ միայն հասկանում, թե ինչքան համարձակ եմ եղել, որ եկել եմ օտար երկիր առանց նույնիսկ անգլերեն իմանալու: Մի բան լավ գիտեի. ուզում էի հասնել Իրան ու տեսնել այդ երկիրը իմ սեփական աչքերով:

Երբ եկա, ասես միջնադարում հայտնվեի: Հիմա հասկանում եմ, որ եթե շատ բան իմանայի այդ երկրի մասին, հաստատ չէի այցելի այն:

Գալուս հաջորդ օրվանից սկսեցի համալսարանում պարսկերեն ուսումնասիրել: Ինձ համար այդ լեզուն սովորելը բավականին բարդ էր: Տառերը նման էին արաբերենին, սակայն քերականությունը շատ տարբեր էր: Ջանք չէի խնայում պարսկերեն սովորելու համար, քանի որ չէի կարող այդպես շուտ հանձնվել զուտ այն պատճառով, որ լեզուն բարդ էր: Ուզում էի մնալ Իրանում ու այնտեղ ապրել:

1979թ. Իրանում Շարիաթ է հաստատվում, ու այդ պահից սկսկած երկիրը գրեթե չէր զարգանում: Ընտանիքները, որոնց հետ շփվում էի, ցույց էին տալիս մինչև 1979թ. արած նկարները, որոնցում պատկերված կանայք հագնվում էին այնպես, ինչպես ուզում էին, սակայն Շարիաթի համաձայն նրանք պետք է փակ հագուստ կրեին: Կանայք խորը թախիծով էին հիշում իրենց ազատ կյանքը:

Վաղ ամուսնություններից խուսափելու նպատակով, Իրանում աղջիկները ընդունվում են համալսարաններ: Աղջիկներին շատ շուտ են ամուսնացնում՝ 16-17 տարեկանում: Նրանք, ովքեր չեն ուզում այդքան շուտ ամուսնանալ, գնում են սովորելու, ու եթե հարկավոր լինի երկրորդ անգամ են համալսարան ընդունվում:

Ինձ դուր էր գալիս այն, որ Իրանում բարձրագույն կրթություն ստանալն անվճար է, իսկ ԲՈՒՀ ընդունվելն այնքան էլ հեշտ բան չէ: Դրա համար նրանք, ովքեր ընդունվում են, ջանք չեն խնայում սովորելու համար: Սակայն, համալսարանն ավարտելուց հետո շրջանավարտներից շատերը չեն կարողանում աշխատանք գտնել: Հատկապես կանանց աշխատանքի իրավունքը բավականին սահմանափակ է: Գրեթե ողջ աշխատանքն իրականացնում են տղամարդիկ: Երբևէ չեմ հանդիպել կին մատուցողի, օրինակ:

Տղամարդիկ շատ շուտ են սկսում աշխատել, որպեսզի կարողանան ամուսնանալ: Արդյունքում, առանց կյանքի փորձ ունենալու և զուրկ լինելով սովորելու կամ աշխատելու հնարավորությունից, աղջիկները ստիպված են լինում ամուսնանալ: Հենց դա է պատճառներից մեկը, որ երկրում բաժանությունների քանակը զգալի շատ է:

Բաժանությունների շատ լինելը կապված է նաև Իրանում թույլատրելի բազմակնության հետ: Պատահում է, որ տղամարդն ամուսնանում է երկրորդ անգամ ու երկրորդ կնոջը բերում տուն, ինչը դուր չի գալիս առաջին կնոջը, և վերջինս որոշում է բաժանվել: Բացի դրանից, այդ տեսակ ամուսնությունը բացասաբար է ազդում նաև երեխաների հոգեբանության վրա:

Իրանում  մարդիկ շատ են կարդում ու շատ լավ տեղեկացված են, թե ինչ է կատարվում աշխարհում: Կանայք, տեսնում են, թե ինչպիսին են ամուսնություններն այլ երկրներում, համեմատում են դրանք իրենց երկրի հետ և ի վերջո կամ չեն ուզում ամուսնանալ կամ ուղղակի բաժանվում են:

Երբ Կորեայում էի ապրում, շատ էի վհատվում, տեսնելով մեր երկրի ունեցած անարդար վերաբերմունքը կանանց նկատմամբ ու այն ճնշումը, որը տղամարդիկ գործադրում են կանանց հանդեպ: Սակայն, ի տարբերություն Պարսկաստանում տիրող վիճակին, դա դեռ ոչինչ է: Շատ անգամներ եմ  լացել ու աղոթել իրանուհիների համար:

Կանանց այնտեղ չի թույլատրվում մենակ դուրս գալ փողոց: Լինում է, որ փոքր տղաներն են գալիս իրենց ավագ քույրերին դպրոցից տուն տանելու: Կարևորն այն է, որ աղջկա կողքին տղա լինի, ու կապ չունի, որ նա փոքր է տարիքով: Շատ դժվար է իրականում հասկանալ ու ընդունել այդ իրավիճակը:

Ականատես եմ եղել մի քանի անգամ, թե ինչպես են կանայք դեռ ինքնաթիռն Իրանի օդանավակայանում վայրէջք չկատարած միանգամից ծածկում իրենց գլուխները: Ուր եմ ընկել – կասեր յուրաքանչյուր աղջիկ այս իրավիճակում:

Ամեն օր տանից դուրս գալիս մտածում էի, թե այսօր տեսնես ինչ ապրումներ եմ ունենալու: Փողոցով մենակ քայլելուց հնարավոր է ձեզ վիրավորեն կամ բռնանան: Ամեն անգամ, երբ մեկն ինձ անհանգստացնում էր, ափսոսում էի, որ Կորեայում թեքվանդո չեմ սովորել: Աղոթում էի, որ Աստված ինձ պաշտպանի վտանգներից: Կորեայում ապրելիս երբեք այդքան հաճախ չէի աղոթել:

Ամեն դեպքում դու որոշեցիր մնալ ու ապրել Իրանում: Ի՞նչն էր քեզ պահում այնտեղ

Մարդիկ: Նրանք շատ բարեհամբույր են ու միշտ պատրաստ են օգնելու: Իրանում կորեերեն էի դասավանդում ու մի քանի ուսանողներ ունեի: Երբ հասկացա, թե ինչ բարի հոգի ունեն նրանք, ավելի կապնվեցի Իրանի հետ ու սիրեցի այդ երկիրը, չնայած այլ հանգամանքներին: Այն լքելուց հետո դեռ երկար ժամանակ կարոտում էի ու ուզում էի հետ գնալ:

Ուրիշ ինչով ե՞ս զբաղվել Իրանում

Մոտ մի տարի լեզուն էի սովորում, հետո աշխատանքի անցա տուրիզմի ոլորտում: Աշխատում էի Հարավային Կորեայից եկած զբոսաշրջիկների հետ, հրավիրում էի նրանց Իրան ու ցույց էի տալիս երկիրը: Նրանք գալիս էին իրենց աչքերով տեսնելու սրաբազան վայրերը, որոնց մասին պատմվում է մեր սուրբ գրքերում:

Հինգ տարի եմ ապրել Իրանում ու հինգ տարի զբաղվել եմ տուրիզմով: Ամեն ինչ լավ էր, մինչև իրանական ղեկավարության քաղաքականության վերանայումը: Զբոսաշրջիկների մեջ նրանք սպառնալիք էին տեսնում իրենց այդքան փակ մշակույթի համար, այդ պատճառով շատ տուրիստներ դժվարություններ էին ունենում վիզա ստանալու հարցում:

Իրանում ապրելու ժամանակ, տուրիստներից մեկի միջոցով ծանոթացա իմ ապագա ամուսնու հետ: Սկսեցինք միասին ապրել ու տուրիստական բիզնեսով զբաղվել. միայն մենք էինք Հարավային Կորեայից տուրեր վաճառում Իրանին: Մեր բիզնեսը ծաղկում էր, բայց ամեն ինչ փոխվեց,  երբ իրանական ղեկավարությունը որոշեց արհեստական խնդիրներ ստեղծել վիզա ստանալու հարցում:

Ինչպե՞ս պատահեց, որ որոշեցիք Թուրքիա գնալ

Գաղափար չունեինք, թե ինչով ենք զբաղվելու Հարավային Կորեա վերադառնալու դեպքում, սակայն վստահ էինք, որ նախկին աշխատանքին չենք վերադառնալու: Իրան այցելող մեր տուրիստներից շատերը միանգամից չէին վերադառնում Կորեա: Նրանք այցելում էին Հունաստան, Թուրքիա, Եվրոպա: Ամուսնուս հետ երկար մտածում էինք մեր տուրիստական բիզնեսը Թուրքիայում շարունակելու մասին: Դրանից առաջ երկուսս էլ եղել էինք Թուրքիայում ու շատ էինք հավանել այդ երկիրը: Արդյունքում որոշեցինք, որ կկարողանանք այնտեղ մեր բիզնեսը շարունակել ու տողափոխվեցինք:

Իսկ ինչպե՞ս  պատահեց , որ որոշեցիք հենց Մերսինում ապրել

Սկզբում եկանք Ստամբուլ, բայց ինձ համար այն շատ աղմկոտ, ապրելու համար բարդ ու թանկ վայր է: Այդպես էլ չսիրեցի այդ քաղաքը: Մեր աշխատանքի բնույթն այնպիսին էր, որ պարտադրված չէինք անըդհատ Ստամբուլում լինել: Գալիս էինք միայն այն ժամանակ, երբ տուրիստական խմբերը ժամանում էին քաղաք:

Մերսինի մասին մեզ պատմել է Ադանայում ապրող մեր ընկերը: Անցյալում քրիստոնյաների համար սուրբ այդ քաղաքը, որը կոչվել է Տարսուս, նավահանգստային քաղաք էր: Հենց որ տեսանք Մերսինը, հասկացանք, որ շատ գեղեցիկ ու հանգիստ վայր է ու որոշեցինք այնտեղ տեղափոխվել:

Ի՞նչ կարծիք ունեք Թուրքիայի մասին

Թուրքիա առաջին անգամ եղել եմ 2002թ.: Այցելել եմ թուրքական քաղաքների մեծ մասը: Թուրքիան մուսուլմանական երկիր է, սակայն, ի տարբերություն այլ մուսուլմանական երկրների, թուրքերը գրկաբաց մարդիկ են, այստեղ շատ հարմար է ապրել: Թուրքիայում ապրելու տարիներին դեռ ոչ մի անգամ ինձ վտանգված չեմ զգացել փողոցներում: Թուրքերն իրենց խառնվածքով նման են պարսիկներին, սակայն ի տարբերություն Իրանի, այստեղ ճնշումն ավելի քիչ է, դրա համար ուզում ես ապրել Թուրքիայում:

Դժվար է՞ր թուրքերեն սովորելը

Երբ պարսկերեն էի սովորում, շատ դժվար էր, քանի որ այն ոչ մի ընդհանուր բան չուներ կորեերենի հետ: Սակայն, թուրքերենի դեպքում այդքան դժվարություններ չունեցա. թուրքերենն ու կորեերենն ընդհանուր նմանություններ ունեն, իսկ թուրքական այբուբենն ավելի հեշտ է, քան պարսկականը: Պարսկերենին տիրապետելու համար երկու տարի անհրաժեշտ եղավ, իսկ թուրքերենին՝ ընդամենը մեկ:

Կարող ե՞ս մի քիչ պատմել Մերսինում քո կյանքի մասին

Մերսինում ունեմ իմ գեղարվեստի ստուդիան, ուր ուսանողները գալիս են կորեերեն ու  նկարչություն սովորելու: Կիրակի օրերին, ինձ հարազատ մարդկանց կանչում եմ այնտեղ միասին աղոթելու, իսկ հատուկ տոներին, ինչպես օրինակ Զատկի տոնին, հարևաններս մեզ են միանում ու միասին նշում ենք: Մերսինում կյանքը շատ հարմարավետ է: Ես շրջապատված եմ համբերատար, ջերմ ու բարեհամբույր մարդկանցով: Միակ բանը, որը ինձ դուր չի գալիս այստեղ՝ չափազանց շոգ ամառն է:

Գիտեմ, որ տաս տարեկան դուստր ունես: Կպատմե՞ս մի քիչ նրա մասին, Թուրքիայում նրա ուսման մասին

Աղջիկս ծնվել է Իրանում: Թուրքիա տեղափոխվեցինք, երբ լրացավ նրա մեկ տարեկանը: Քանի որ ես և ամուսինս Կորեայի տարբեր հատվածներում ենք ապրել, մեր ակցենտները տարբեր են: Դրա համար որոշեցինք մեր աղջկան ճիշտ արտասանություն սովորեցնել:

Աղջիկս լավ խոսում է և կորեերեն, և թուրքերեն: Երբ գնում ենք Կորեա, կարոտում է Թուրքիան: Նրան դուր է գալիս այստեղ. շատ է կապված իր թուրք ընկերների հետ ու շատ լավ է սովորում: Չեմ կարող ասել, որ թուրքական կրթությունը կորեականից վատն է: Հնարավոր է, որ այն նույնիսկ ավելի լավն է: Կորեայում կրթության նկատմամբ  ցուցաբերում են ավելի խիստ ու կարգապահ մոտեցում: Դասերից հետո կորեական աշակերտներն այցելում են լրացուցիչ դասընթացների, ինչն ահավոր հոգնեցնում է: Մինչդեռ այստեղ, աղջիկս դասից տուն է գալիս, տնայիններն անում ու գնում ընկերների հետ զբոսնելու:

Իսկ ի՞նչ կասես իրանական ու թուրքական խոհանոցների մասին

Ես կարող եմ ամեն տեսակի ուտելիքի հարմարվել, բայց իրանական  կերակրատեսակներն ինձ համար ավելի ծանր էին, քան թուրքականները: Մենք շատ ենք սիրում թուրքական խոհանոցը: Աղջիկս հատկապես հավանում է լահմաջոն և տանտունին:

Եվ վերջին հարցս.  Ի՞նչ կասես, եթե ընդհանուր առմամբ համեմատես  Հարավային Կորեան, Իրանն ու Թուրքիան

Հարավային Կորեան զարգացած երկիր է և մարդիկ այնտեղ բնավորությամբ շատ հանգիստ են: Հիմնականում կորեացիներն ապրում են ամեն մեկն իր ու իր ընտանիքի կյանքով ու չեն անհագստացնում ոչ ոքի: Իրանում մարդիկ ավելի խառն են. անըդհատ ինչ-որ բանի մասին մտածում են, ուսումնասիրում են, խոսում են: Արվեստի բնագավառում իրանցիներին համարում եմ հաջողակ, հատկապես գեղանկարչության ու մանրանկարչության ոլորտներում: Իրանցիների մեջ ինչ-որ հատուկ կրակ կա, որը երբեմն չեն կարողանում զսպել: Այդ մարդիկ շատ շուտ են բռնկվում ու չափազանց նյարդային են: Իսկ Թուրքիան իմ համար ոսկե միջինն է: Թուրքիայում բոլոր տարիքի մարդիկ, կանայք ու տղամարդիկ կարող են միասին պարել ու ուրախանալ: Ես շատ եմ հավանում Թուրքիան ու ուզում եմ շարունակել այստեղ ապրել:


Թարգմանել է Մանան Աջամյանը

Մեկնաբանություններ

Ի՞նչ կարդալ հետո